به نام خدا

امشب در این تاریکی های غربت، برای آخرین بار می نویسم ... از جایی که آمدم و از قلبی که می خواست بنویسد، اما گویا نشد بیش از این لایق نوشتن باشد.
بنویسم از جایی که خواهم رفت ... از کسانی که به آنان تعلق خاطر داشتم.
آنچه بر خامه می آید ... حرفی نه از روی سادگی است که از دلی رنج کشیده و تکیده است.
یادم می یاد یه روز از کوچه و محله ای حرف زدم که خیلی ها توش داریم قدم می زنیم و دلامون رو به خشت خشت اون خوش کردیم و بوی دیوارای کاهگلی اش هر دلی رو به خودش جذب می کنه.
اما عزیزان ... امشب که میخوام قسمت آخرش رو براتون بنویسم ... حال عجیبی دارم و امیدوارم که با وقت کمی که دارم بتونم همه چیزایی رو که میخوام بتونم تایپ کنم.
هر لحظه که به سرا و خونه ی عزیز نزدیک تر می شیم ... می بینیم که دوستانی هم از قبل به اونجا در راه بودن و برخی با ما به اونجا رسیدن، از یکی شنیدم که خیلی ها هم دارن از پشت سر حرکت می کنن و به ما نزدیک شدن.
گل از گلم شکفت و لذت بردم که توی این راه تنها نیستم.
می دونی چیه؟ ... وقتی می بینم خیلی از بچه ها تونستن توی کلاس عاشقی و دلدادگی به عزیزمون نمره های خوب خوب بگیرن خیلی خیلی خوشحال میشم و همش دلم میخواد کاش منم میتونستم مثل اونا باشم.
آره ... موقعی که به در خونه ی عزیز رسیدیم ... آقایی مودب دم در منتظر مهمون ها به همه سلام می کرد و احوال بقیه ی بچه ها رو جویا میشد، انگار نگران همه ی بچه ها هست!
من از دیدن این منظره خیلی ذوق زده میشم ... کوچه دوازدهم برای من یکی از بهترین خاطرات زندگی شده و می دونم که هر کی وارد این کوچه شده، اسم قشنگش رو همیشه توی دل و ذهنش حک میکنه.
آقای مهربون و مودبی که دم در از همه پذیرایی می کرد، با اون لبخند قشنگش آدم رو یاد بهشت می اندازه ... همه رو به داخل خونه ی عزیز راهنمایی می کرد.
وقتی توی غربت و تنهایی هام به دوستای خوبم فکر می کنم ... یهو می بینم دور و برم پر شده از آدمهایی که هر کدومشون یه جور ارزش و اهمیت دارن ... و من از داشتن این دوستان خیلی راضی هستم.
همین دوستای خوب و نازنین باعث شدن تا من بتونم راهی درست رو به سمت خونه ی عزیز پیدا کنم و بابت این موضوع خدا رو شکر می کنم و دست یکایک این عزیزان را می بوسم.
تا وقتی آدم توی راه قرار نگرفته همش فکر می کنه نکنه این یه راه سختی باشه و نتونه از ادامه ی راه مطمئن بشه ... اما با اومدن توی مسیری که همه جاش تابلوهای راهنما به اندازه ی کافی وجود داره، حسابی آروم میشه.
درسته ... این یه راهی بود که کلی سختی و فراز و نشیب داشت؛ اما آخرش به باغ و بوستانی رسیدیم که دربانش ما رو با اکرام و تهنیت زیادی تحویل گرفت و حتی برای بقیه بچه های توی راه ابراز نگرانی می کرد.
میزبان از این بهتر؟
میزبانی که همیشه میهمانانش رو تکریم کرده.
روزی رو به یاد میارم که بعضیا می گفتن این چه خونه ای هست که آقاش اینقده مردم محله و شهرشون رو دوست داره؟ ... اما ایشون همه اهل عالم رو دوست داره و هر کی عاشقش بوده براش کلی حرف داشته.
لازم نیست من یا امثال من بخوان بگن که این آقا کیه و چجوری باید عاشقش شد ... چون عشق آموختنی نیست وگرنه همه عاشقا و معشوق ها به جای دوست داشتن هم میرفتن کلاس اکابر تا الفبای عشق رو یاد بگیرن ... اما هر آدمی ... هر آدمی توی عمرش حتی یک بار رو با این آقای مهربون حرف زده و درد دلی باهاش داشته.
به عدد آدمای روی زمین راه عشقبازی با این عزیز مهربون وجود داره که آخر همه ی این راه ها به یه جایی میرسه که ماها بهش میگیم: راه مستقیم.
می دونی چیه ... دلم اونقد گرفته که گفتن نداره ... نه برای خودم ... نه برای آرزوهام ... نه برای اینکه دل خودم رو خنک کرده باشم و بخوام بگم آقا یه آدم مخصوص هست و اختصاص به یک نفر داره ... نه ... نه ... میخوام بگم که توی هر نفس که هر آدم میکشه وجود داره ... هم برای حرف زدن و هم برای دلتنگی ... چه خوبه دلتنگی ها هم واسه ی همین راه باشه.
حرفام رو کامل نمی کنم ... چون همه ی شما از من بهتر بلدین چی میخوام بگم.
اما بذارین قسمت آخر این ماجرا رو اینجوری تعریف کنم که بالاخره همه ی رهروانش با شادی (قالوا سلاماً) پیاله ی عشق رو سر می کشن.
توی این کوچه که 12 تابلوی راهنمای درخشان از جنس نور همیشگی و خدایی دست آدم ها رو می گرفت، عین یه مادر یا پدر مهربون هستن که دلت میخواد هرگز چشم ازشون برنداری.
یه اعترافی لازمه اینجا بکنم و اون اینه که بدونین فقط ماها نیستیم که این دوازده نور رو از ته دل دوست داریم ... اونور دنیا و توی کشورهای خیلی خیلی دورتر ... بسیاری از آدم ها هستن که این دوازده نور رو دوست دارن.
جالبه که بدونین رسیدن به انتهای کوچه ی رهایی و سعادت و عشقبازی با یگانه خدای مهربون توی دین مسیح عزیز، یحیای نبی، زرتشت مهربان، داوود شیدا، محمد خاتم المرسلین، نوح صبورم، و بسیاری دیگر از ادیان الهی و سعادت طلب به بهترین شکل ترسیم شده که اگه بریم سراغشون و بخونیم ، کلی اشک شوق می ریزیم و اونوقته که می بینیم ما تنها نیستیم.
چند روز قبل توی لب تابم کلی کتاب الکترونیکی ذخیره کرده بودم و داشتم وقت بیکاری خودم رو با این کتاب ها و خوندن از گوشه گوشه ی دنیا پر می کردم که مطلبی از معجزه ی حضرت عیسی مسیح عزیزم برای یک دختر مسیحی خوندم، دختری که فلج مادرزاده بود و توسط مسیح شفا یافت.
ماجرای شفای این دختر، چنان اشک منو درآورده بود که پرستارا اومده بودن بالای سرم و فکر کردن برای من اتفاق بدی افتاده و یا دلم برای ایران تنگ شده که اینقدر دارم گریه می کنم ... اما دل من از چیز دیگه ای به این حال و روز افتاده بود که ان شالله شما هم با خوندن ماجرای اون دختر خواهید فهمید.
وقتی مترجم، قضیه ی منو به پرستارای بیمارستان گفت، اونها هم گریه کردند و گفتند: این ماجرا رو شنیدیم و می دونیم که این قضیه صحت داره ... و من از اینکه دوباره مسیح موعود در جایی از دنیا خودش رو به تشنگان ایمان و راه خدا نشون داده کلی اشک ریختم ... مسیح موعودی که اونها دیده بودن ... کیست؟
از اون موقع تا الان پرستارا کلی سراغم میان و من از اینکه اینطرف دنیا هم عشق موج میزنه احساس خوبی دارم.
نمی دونم چرا این بار اینهمه جسته و گریخته حرف می زنم ... شاید برای اینه که همیشه حس می کنم شما دوستای خوبم ... همراهان دائمی من هستین و البته اگه من لایق شما عزیزان باشم.
لیاقت گوهری هست که شاید در نهاد هر کسی نباشه ... اونوقته که شاید بی لیاقتی برای آدم یک درد بزرگ باشه و چشمه های عاشقی رو در وجود شخص کور کنه.
دعا کنید اگه مصلحت هست برگردم و ادامه بدم و اگر مصلحت نیست ... سالم و پر نشاط به میهمانی خانه ی دوست برم.
دلم نمیخواد نوشتن رو اینجا تموم کنم ... اما دیروقته و دیگه اجازه ی بیدار موندن ندارم ... با اینکه آخرین خط رو دارم می نویسم ... اما دوباره دلم ... تنگ شد.
برای همه دعا می کنم ... یک آسمان ... برای من هم دعا کنید ... یک آسمان ...  .