یکی از آقایان که کم و بیش از حالات ایشان مطلع و از هواداران ایشان نیز بودند می گفت: آقا هر شب یا غالب اوقات وقت خود را به خلوت و فکر در مجاری معارف الهی می گذرانند، و هیچ گاه حاضر نبودند که وقت خود را به باطل بگذرانند و در محافل بیهوده شرکت کنند

تقوا و خود سازی
چنانکه گذشت ایشان در نوجوانی به میدان خودسازی گام نهاد، و در فراگیری علوم و تزکیه نفس چنان جدی بوده و هستند که گویا کاری غیر از آن ندارند، و همواره در آموزش های اخلاقی بر این نکته اصرار دارند که تلاشی پیگیر و ریاضتی فراگیر لازم است تا انسان در جبهه ستیز با رذیلتهای اخلاقی و در جهاد اکبر با هواهای نفسانی، سر بلند و پیروز گردیده و به سازندگی خویش بپردازد، و همواره معتقد به لزوم همپایی دانش و اخلاق بوده و مؤکداً به خطر جدایی علم و تزکیه هشدار می‌دهند و زیان عالم غیر مهذّب و دانش بدون تزکیه را از هر ضرر و زیان دیگری بیشتر می‌دانند.

آن بزرگوار، انسان مخلص و مشتاقی است که در همه حال عقربه زندگی و حیات خوی را به سوی خدا چرخانده، و کوشیده است تا پیوسته در حوزه جاذبه الهی قرار گرفته و به همه چیز و همه کس با دید خداخواهی بنگرد.
یکی از مجتهدان بزرگ در این باره گفته است:
« ایشان را نمی شود گفت آدم با تقوایی است، بلکه ایشان عین تقوا و مجسمه تقواست. »

آیت الله شیخ جواد کربلایی می گوید:
« یکی از آقایان که کم و بیش از حالات ایشان مطلع و از هواداران ایشان نیز بودند می گفت: آقا هر شب یا غالب اوقات وقت خود را به خلوت و فکر در مجاری معارف الهی می گذرانند، و هیچ گاه حاضر نبودند که وقت خود را به باطل بگذرانند و در محافل بیهوده شرکت کنند، و کاملاً در مقام احتراز از صحبتهای بیهوده بوده و وقت رفتن به درس و یا تشرف به زیارت حضرت امیر- روحی فداه- عبایش را بر سر کشیده و بدون التفات و توجه به کسی می رفتند، که چند بار خودم نیز مشاهده کردم... ایشان کاملاً کتوم هستند مخصوصاً درباره حالات شخص خودشان، و همچنین درباره بیان الطاف خاصه ای که حق تعالی به ایشان مرحمت فرموده کتوم هستند. »

زهد و ساده زیستی

اولیای خدا بر خلاف عموم مردم که به ظاهر دنیا چشم دوخته اند و سرگرم آن هستند، همواره به حقیقت دنیا می نگرند، و به فردای خویش می پردازند و بدینسان هماره از قید مطامع گریخته و با صفای قناعت و ساده زیستی، روحی سرشار از معنویت را به دست می آورند، در حالی که مردم در انبوه ظلمت های غفلت و تشریفات زندگانی و آزمندیهای آن غرق و سرگردانند.

آیت الله بهجت نیز از این دسته اولیای خدا می باشد. ایشان زاهد عارفی است که پیوسته بی رغبت به دنیا و آزاده و بی تکلف زیسته است، آن بزرگوار از برجسته ترین چهره های زاهد و وارسته زمان ماست که چنان در جاذبه معنویات قرار گرفته و به حقیقت و باطن دنیا توجه داشته که ذره ای به تعلقات و مادیات آلوده نگشته و از هر چه رنگ تعلق پذیرفته آزاد بوده است. او نه تنها چنین اندیشیده و از دنیا و مظاهرش گریزان بوده بلکه در عمل و زندگانی معیشتی نیز در همین راستا حرکت کرده است.

زندگی ساده او در خانه ای قدیمی و محقر در قم، و مقاومت ایشان در برابر خواسته های مکررعلما و مردم برای تعویض خانه، گواهی صادق بر روح بزرگ و زاهدانه این پیر فرزانه است.

آیت الله مصباح در مورد زهد و ساده زیستی ایشان می گوید:
« آیت الله بهجت منزلی جنب مدرسه حجتیه اجاره کرده بودند، و بعد تغییر منزل دادند و در اوائل خیابان چهار مردان فعلی یک خانه ای اجاره کرده بودند که ظاهراً دو اتاق بیشتر نداشت، و در وسط آن اتاقی که ما خدمت ایشان می رسیدیم پرده ای کشیده شده بود که پشتش خانواده شان زندگی می کردند و ما این طرف پرده می نشستیم و از حضور ایشان بهره مند می شدیم. زندگی بسیار ساده و دور از هر گونه تکلف و توأم با یک عالم نورانیت و معنویت...

الان نیز خانه ایشان ظرفیت اینکه تعداد زیادی در آن اجتماع بکنند ندارد، و دو سه اتاق کوچک دارد با همان گلیمهایی که از چهل- پنجاه سال پیش داشتند. بعد از مرجعیت نیز منزلشان هیچ تغییری نکرده، لذا جای پذیرایی و ملاقات از بازدید کنندگان کم است، از این رو در اعیاد و ایام سوگواری در مسجد فاطمیه جلوس می فرمایند، و کسانی که می خواهند ایشان را زیارت کنند آنجا خدمتشان می رسند. »

آیت الله مسعودی نیز می گوید:
« بارها آمدند برای ایشان خانه بخرند قبول نکردند، من خودم چند مرتبه به ایشان گفتم: آقا! این منزل خراب است، از نظر وضع شرعی هم معلوم نیست آدم بتواند اینجا زندگی کند. اصلاً توجهی نکردند. »

هر دم از عالم خیر و صفا

تکدانه هایی از مشعل های  فروزان عشق خاموش می شوند

چه زود فروغت را از من دریغ کردی آقا

هنگامي كه سخن از عشق و سير در راه معنويت به ميان مي آيد، ذهن به سمتي معطوف مي شود براي يافتن هدف و محبوب.

يافتن روحي تازه و رودي روان تا انسان را به زلال حقيقت و رهايي از بند خويش برساند، و در اين مسير تحمل مشقات براي يك رهرو كاري سخت و البته دلپذير مي نمايد.

خداوند متعال وقتي گيتي را به انفاس قدسي خويش آذين بست و به منصه ظهور و بروز رهنمون شد، عشق و محبت دستمايه اصلي آن بود و بدين سان هر موجودي در اين جهان به زبان خويش وبه فراخور درك خود به حمد و ثنايش مشغول است و از اين رهگذر انسان به عنوان موجودي برتر انتخاب و بر زمين مستقر شد تا جلوه هاي مختلف اين عشق را به شكوفايي رساند.

زواياي بررسي شده و پنهان محبت در دل آدمي ما را به اين مقصد رهنما مي شود كه گوهري به اين سان با ارزش در گيتي وجود ندارد و منشور اين عشق از خداي متعال گرفته تا مادر، پدر، فرزند، همسر، خدمت به خلق و ... در خلايق موج زند.

جلوه هاي نور خداوند در محبت و مودت چنان جهان را نوراني ساخته كه تمام كائنات بر اين محور در حال گردش هستند و شالوده همه فعاليت هاي بشري بر محبت به يك موضوع و تلاش براي رسيدن به نتيجه رضايت بخش از آن استوار است و اين مفهوم والاي الهي از چنان جذبه اي برخوردار است كه بارها و بارها در كتب الهي ذكر شده.

خداوند متعال بارزترين منظومه معرفتي خود را با عشق و محبت آغاز كرده و جمله «بسم الله الرحمن الرحيم» را سر سلسله تمام اذكار و اوراد توسل و تمسك به خود قرار داده و اين شاه كليد الهي، اولين قدم براي رسيدن به ساير اهداف الهي است.

آنچه كه در محبت لايزال الهي موج مي زند بر خشم و غضبش پيشي و سبقت گرفته و رنگ معرفت و عشقش، جهان را به اعتلا و تكامل مي رساند ... و اما نقش انسان در اين بين چيست؟

انسان موجودي كه ذاتاً از نفحات الهي سرشته شده، طالب صلح و صفا است و در راه پرورش روحاني و اخلاقي خويش همواره تلاش دارد تا به اوج عزت و نزديكي به محبت و توجه خدا برسد و اين امر ميسور نيست جز با عملي ساختن اخلاق الهي با ابتدا به محبت و اخلاق مداري و تمسك به روحيه اي بَري از خشم و غضب، چرا كه آدمي بايد آيينه تمام نماي حق گردد و از اين طريق به مقام محمود و قرب الهي برسد.

ادامه خواهد داشت ...

چنگ زنید ریسمانی را که آن محکم ترین ریسمان ارتباطی شما با خداست.

سر به آسمان می سایم و افتخارم همه این است که بگویم: در سایه سار مهر ایزدی و برکت همین ریسمان الهی است که به نجات یافتگان پیوسته ام.

خدایا! از تو انتظار دارم که از این جرگه خارجم مسازی و این انقلاب به زحمت به دست آمده را مستدام بداری.

انقلابی که خود از مجموعه مردمان رنج کشیده به وجود آمد ... ریسمان های دل را به هم گره زدند و با آن پلی تا معبر خدا زدند.

پلی به عمق ادراک و معرفتشان به خمینی(ره) و به ارتفاع بلند ایمان به خدا.

به راستی کدامین قامت را میتوان به رعنایی حماسه سازان رشید انقلاب یافت؟ در کدامین میدان چنین فلک شکافانی را خواهی دید که دشمن زبون و تا بن دندان مسلح را به خاک خواری افکنده باشند؟

نعمتی بر ما از خمینی کبیر به میراث رسید که اینک طلایه دارانش باید بیش از پیش قدردان خون حامیان و جان نثارانش باشند و مگذارند که در پیچ و تاب زندگی فراموش شوند.

طلیعه های عزت و غرور بر تارک تاج عزت و افتخار این ملت می درخشد و از هیچ غرشی بیم ندارند که یورش دلیرانه شان از هر طوفانی کوبنده تر و از هر غرشی بلند اوازه تر است.

خونهایی که در جای جای شهرهای میهنم جوی شد و لاله های پیروزی از آن جوانه سر برآورد و اینک درختی بوستانی از عشق و صفا ، آسایش و امنیت، پیشرفت و عزتمندی ایران اسلامی را به مردمانش هدیه داده.

و خداوند آنان را غریق رحمت خویش سازد و امام و شهدای ما را با شهدای کربلا محشور گرداند.

آمین